Vanmiddag maakte ik een wandeling door het park. Even mijn hoofd leegmaken, mijn gedachten laten uitwaaien en gewoon zijn.

Toen viel mijn oog op een bankje.

Daar stond een eenvoudige zin:

“Wat fijn dat jij bestaat.”

Ik bleef even stilstaan.

Zo’n korte zin. Maar het raakte me.

Eerst dacht ik aan de mensen van wie ik houd. De mensen die mij laten lachen, die er voor mij zijn en bij wie ik me veilig voel.

Maar terwijl ik verder liep, kwam er een andere gedachte.

Wat als die woorden ook gelden voor de mensen die ik moeilijk vind, waar ik niet meer mee omgaat?

Voor de mensen met wie ik weleens ruzie heb gehad. Voor degenen die mij hebben gekwetst of uitgedaagd.

Dat voelde in eerste instantie ongemakkelijk.

Toch besefte ik dat juist die mensen mij vaak de grootste lessen hebben geleerd.

Ze lieten mij zien waar mijn grenzen liggen. Ze maakten zichtbaar welke oude patronen ik nog met me meedraag. Ze nodigden mij uit om eerlijk naar mezelf te kijken.

Dat betekent niet dat ik alles hoef goed te praten.

Sommige mensen horen niet in mijn leven thuis, en afstand nemen kan de meest liefdevolle keuze zijn.

Maar zelfs dan kan ik erkennen dat onze ontmoeting betekenis heeft gehad.

Misschien is dat wel de schoonheid van het leven.

Dat iedereen die je pad kruist iets achterlaat.

Een les.

Een spiegel.

Een kans om te groeien.

Toen ik het park uitliep, keek ik nog één keer om naar dat bankje.

En ik glimlachte.

Omdat ik besefte dat die ene zin niet alleen iets zegt over de ander.

Hij zegt ook iets over mij.

En misschien is dat wel de mooiste gedachte die ik vandaag mee naar huis neem:

Wat fijn dat jij bestaat.