Tijdens een discussie met mijn dochter hoorde ik van haar het volgende: 'mama" Je doet altijd zo gemeen en hard?
Die woorden kwamen aan als een serieuze klap in mijn gezicht! Een knock- out was het! Ben ik zo een slechte moeder die bewust haar kind pijn doet? Want alles wat ik deed, deed ik voor haar! Ik dacht ik haar voorbereidde op een wereld die niet altijd vriendelijk is voor zwarte meisjes. Ik dacht als ik haar "hard" zou maken , zij nooit gebroken zou worden. Ik dacht dat strengheid een schild was.
Maar ik zie in dat mijn schild haar heeft geraakt. Dat mijn "goed bedoelde" hardheid een muur heeft gebouwd tussen mijn hart en dat van haar.
WAAR KOMT DIE HARDHEID VANDAAN?
Als zwarte vrouwen dragen we een intergenerationele erfenis met ons mee. Onze moeders , en hun moeders moesten overleven. We leerden dat discipline gelijk stond aan veiligheid. Dat een kind dat perfect luistert en geen emotionele zwakte toont, minder kans loopt om gekwetst te worden door de buitenwereld.
Dus ook bij mij was dit het geval. Ik gaf mijn kind niet door wat ik wilde meegeven, ik gaf door wat ik had geleerd om te overleven. Het was zeker geen gebrek aan liefde; het was liefde in survival modus.
Het kan 2 kanten op of je doet precies wat je geleerd is of doet juist het tegenovergestelde.
En ik deed wat mij aangeleerd was, want als kind vertrouw je erop dat wat je mee krijgt van je ouders goed is. Niet wetende dat daar angst, pijn, wantrouwen onder emotionele gebrokenheid onder zit.
HET AVERRECHTSE EFFECT
De tragiek is dat we door onze dochters hard te maken voor de wereld, we hen soms onbedoeld leerden dat hun eigen huis, hun eigen moeder ook een plek is waar ze op hun hoede moesten zijn. Waar we hoopten op weerbaarheid ontstaat er een kloof. Waar we hoopten op kracht, ontstaat een gevoel van afwijzing.
Onze dochters van nu vragen om iets wat wij vaak zelf nooit hebben gekregen: de ruimte om zacht te zijn. De ruimte om gezien te worden in hun kwetsbaarheid.
VAN SPIJT NAAR VERBINDING: WAT KUNNEN WE DOEN?
Toen mij dochter mij zei: dat ik gemeen en hard was was mijn eerste instinct" JE WEER NIET WAT IK VOOR JE HEBT OPGEOFFERD"!!
Maar heling begint waar we de verdediging neerleggen, en eerlijk waar ook ik vind dat MOEILIJK!!
1.Erken haar waarheid: je hoeft het niet eens te zijn met haar beleving om haar pijn te erkennen. 'ik hoor je , en het spijt me dat mijn manier van opvoeden jou het gevoel heeft gegeven dat ik gemeen IK houd was. Dat was nooit mijn bedoeling , maar ik zie dat het je pijn heeft gedaan".
2. Leg je" waarom' uit zonder excuses: Vertel haar over de angst die je had. Dat je wilde dat ze veilig was. Dat je dacht dat dit de enige was. Niet om je gedrag goed te praten, maar om haar context te geven.
3. Kies nu voor "Softness: De grootste daad van liefde is nu laten zien dat jij ook kunt veranderen. Dat je je bereid bent je "pantser" af te leggen en te luisteren naar haar, ook als het pijn doet....EN JA DAT VOELDE IK OOK!
IK HOUD VAN JE, DUS IK LEER OPNIEUW
Lieve dochter, ik heb je geleerd hoe je moet vechten, maar ik ben vergeten je te leren hoe je moet rusten. Ik leer nu dat mijn zachtheid voor jou een grotere bescherming is dan mijn strengheid ooit was!
Ik breek die cirkel. Niet door sterker te worden , maar door zachter durven te ziijn!
Ik wil niet die strenger bewaker zijn maar die veilige haven!
HERKEN JIJ DE STRIJD TUSSEN JE PANSTER EN JE HART? IK HELP JE OM DE MUREN AF TE BREKEN EN DE VERBINDING MET JE KIND EN JEZELF TE HERTSELLEN. JE HOEFT HET NIET ALLEEN TE DOEN.
Reactie plaatsen
Reacties